در کشورهایی که اکنون به نام های سوریه، عراق و ایران شناخته می شوند، و همچنین در قسمتهای دیگر شبه جزیره عرب، رشد و پرورش یافت و به زودی به نام "اسب عرب" معروف شد.
اسب عرب در ابتدا به عنوان ابزار جنگ استفاده می شد، مثل همه اسب های سرزمینهای دیگر. یک اسب عرب با یک سوار خوب می توانست به یک قبیله از دشمن حمله کند و گله های گوسفند و شتر و بز هایشان را بگیرد و به ثروت قبیله خودش بیفزاید.چنین حمله ای تنها زمانی موفق بود که مهاجمان می توانستند به صورت غافلگیرانه حمله کنند و با سرعت بر دشمن بتازند و در آخر بتوانند بگریزند. مادیانها بهترین وسیله برای مهاجمین بودند، چون برای اسبهای قبیله دشمن شیهه نمی کشیدند، و غافلگیر کردن دشمن برای مهاجمین راحت تر بود. بهترین مادیانهای جنگی در جنگها بسیار دلیر و بی باک بودند، آنها با قدرت پیش می رفتند، ضربه های نیزه و شمشیر را تحمل می کردند بدون اینکه از پا بیفتند. سرعت و مقاومت اسبها هم برای مهاجمان اهمیت اساسی داشت، چرا که حمله ها معمولا از اردوگاه خودی در فاصله ای بسیار دور انجام می شد.
